गुंजारव

चुंबनेही हातची राखून येते
ओठ हल्ली ती जरा मुडपून येते

भेटते रस्त्यात ती परक्याप्रमाणे
हास्यही तोलून अन् मापून येते

गर्व हा नाही बरा, लावण्यमित्रा
वेळ अस्ताची कुठे सांगून येते

ती जणू होते घटोत्कच सांजकाळी
शस्त्र मायावी स्मृती परजून येते

मी उभा निःशस्त्र, शरणागत, पराजित
दैव घावांची रसद घेऊन येते

लागतो डोळा पहाटे मुष्किलीने
झोपही डोळा जणू चुकवून येते

रात्र असते पौर्णिमेच्या चांदण्याची
स्वप्न सरते, जाग येते, ऊन येते

वाटते की नीज कायमचीच यावी
स्वप्नवेळा प्रेयसी साधून येते

शाश्वती देऊ नये कोणी उद्याची
सावली सध्यातरी मागून येते

एकटेपण यापुढे छळणार नाही
सोबतीला दुःख आवर्जून येते...

काजळकाळ्या नयनि असावे, अधरांच्या गोडीत असावे

रहस्य माझ्या पराभवाचे मोहक त्या जिवणीत असावे


हातांमध्ये हात असावे, ओठांवरती गीत असावे

एकांताच्या ताल-सुरांनी नटलेले संगीत असावे


कुठल्या दूताच्या हाती मी निरोप धाडू समजत नाही

पाळत इतकी तिच्यावरी की मेघाला अडवीत असावे


रीत जगाची मोडत असता, रिवाज सारे तोडत असता

धीट असावे थोडे आपण, थोडेसे भयभीत असावे


तोल कशाने, मिलिंद, हल्ली दोघांचाही जातो आहे ?

मद्याचे गुणधर्म कदाचित विरघळले प्रीतीत असावे

छेडता मी गीत, मोहरलीस तू
शब्द फुंकर, भाव वारा, पीस तू

अर्थ छेडू लागले शब्दांतले
होउनी मग तार थरथरलीस तू

धुंद झालो ऐकुनी आरोह मी
का समेवर येत अवघडलीस तू?

विस्कटाया लागली माझी घडी
ह्या घडीसाठीच ना सजलीस तू?

शब्द प्रेमाचा कसा मोडेन मी?
राहिली आहेस त्या ओलीस तू!

मंद हास्याचा उखाणा कूट वा
गूढ तू कोडे, कुणा सुटलीस तू?

मी तुझ्यावाचून होतो पांगळा
पूर्तता, अर्धांगिनी, ठरलीस तू...

थांब जराशी, चंद्र नभी मावळला नाही
प्राजक्ताने श्वेत सडा अंथरला नाही...

कुठे संपला झिम्मा ताऱ्यांचा आकाशी ?
रंग उषेने व्योमावर शिंपडला नाही...

रातकिड्यांनी कुठे छेडली, सखे, भैरवी ?
सूर विहंगांचा कानावर पडला नाही...

निशिगंधाचा अजून येतो मादक दरवळ
गुलाब, जाई, जुई, मोगरा फुलला नाही...

अजून जागा झाला नाही पहाटवारा
दवस्पर्शाने देह कळीचा खुलला नाही...

किती बोललो डोळ्यांनी, ओठां-स्पर्शांनी
शब्द निरोपाचा काही सापडला नाही...

मी डाव टाकला की तू फेकलेस जाळे ?
खेळात उभयतांची जिंकून मात झाली

आयुष्यरखरखाटा आच्छादलेस ऐसे
मध्यान्हिच्या उन्हाची पौर्णीम रात झाली

खुलली सुवर्णकांती अजुनी मदालसेची
हळदीत नाहली अन् सिंदूरस्नात झाली

जाता जवळ जरासा, रोमांचली नवोढा
धडधड अधीर, नूतन नवख्या उरात झाली

हाकी अरूण निर्दय वेगात रथ असा का
आरूढ ज्यावरी ही अरसिक प्रभात झाली ?

फुलुनी खुणावणारी होती फुलंही दोषी
अपकीर्ति पण अलीची रानावनात झाली

करता मिलिंद गुंजन अलगद मधास लुटतो
कुजबुज अशी फुलांची आपापसात झाली

"तुझ्यासारखे तुझ्याप्रमाणे इथे न कोणी" ही जमीन सुचवल्याबद्दल व गझलेची इस्लाह (दुरुस्ती) केल्याबद्दल श्रीयुत चित्तरंजन भट यांचा मी ऋणी आहे.

तुझ्यासारखे , तुझ्याप्रमाणे इथे न कोणी
तुझे आमच्यापरी दिवाणे इथे न कोणी

दुरावा नको, नकोच आता सलज्ज सबबी
पुरे, लाडके, तुझे बहाणे, इथे न कोणी

असे औटकाळ यौवनाची मिरासदारी
वसंतात का उगी रहाणे ? इथे न कोणी !

नवा खेळ हा, नवीन अनुभव मिळून घेऊ
मध्ये रोखण्या जुने-पुराणे इथे न कोणी

फुलू देत बेलगाम ज्वाळा तनामनाच्या
पुरे धुमसणे, विझून जाणे, इथे न कोणी !

निशा घालवू नकोस तू बोलण्यात वाया
किती घ्यायचे तरी उखाणे, इथे न कोणी !

बघायास तुज निरभ्र झाले अधीर डोळे
कशाला असे सचैल न्हाणे, इथे न कोणी

जोगवा मी वेदनेचा मागतो आहे
जीव पाषाणावरी मी लावतो आहे

होय, सर्वांशी जरी ती बोलते हसुनी
स्वर्ग सूताने तरीही गाठतो आहे

तीच फुंकर घालते अन्‍ तीच मग पुसते
"रात्रभर वणवा कशाने पेटतो आहे?"

वाहते निष्ठाफुले चरणी दुज्याच्या ती
अन्‍ उरी निर्माल्य मी कवटाळतो आहे

व्यसन दु:खाचे मला आहे असे जडले
भंगण्यासाठीच हृदया सांधतो आहे

काय त्या हृदयास जपणे ती जिथे नाही?
रिक्त गाभारा जणू सांभाळतो आहे

मार्ग जेव्हा वेगळे झालेत दोघांचे
पारिजाताचा सडा का सांडतो आहे?

कोरडे डोळे निरोपाच्या जरी वेळी
चेहऱ्याला मेघ पण आच्छादतो आहे

विखुरलेले स्वप्नमोती वेचुनी काही
आठवांच्या 'भृंग' माळा ओवतो आहे

ओठांवरले हासू अवखळ
गात्री चैतन्याची सळसळ
हेमरंगी तव कांतिस ये
रातराणीचा मादक दरवळ
काजळचर्चित नेत्र तुझे हे जीवनभरले मेघ जणू
डोळ्यांत रंगला इंद्रधनू ॥धृ॥

दाट मोकळे कुंतल काळे
अधरांचे मनमोहक चाळे
रंभा अथवा मस्तानीचे
लावण्य न याहुनी निराळे
तुझ्या स्मितांनी मोहरला ग वठलेला हा देहतरू
डोळ्यांत रंगला इंद्रधनू ॥१॥

सौदामिनी तू अवकाशाची
चाल मानसीच्या हंसाची
सखे तुझ्या ठायी एकवटली
शस्त्रास्त्रें सारी मदनाची
तव प्रीतिच्या झर्‍यात न्हाऊन पुलकित अवघी होय तनू
डोळ्यांत रंगला इंद्रधनू ॥२॥

लोप न पावो हास्य लकेरी
भरुन वाहो सौख्य अंतरी
तुला पहावी अशीच चंचल
कधी लाजरी, कधी नाचरी
आनंदाच्या सुखद क्षणांनी आयुष्याचे वस्त्र विणू
डोळ्यांत रंगला इंद्रधनू ॥३॥