गुंजारव

असे भान हरपून गेले तिच्या दर्शनाने

मला स्वप्ननगरीत नेले तिच्या दर्शनाने



तिला पाहिले, भासले फूल झाले कळीचे

बहरले मनी लाख झेले तिच्या दर्शनाने



तिला छेडणार्‍या कवडशांस का दोष द्यावा ?

शशी-सूर्यही मातलेले तिच्या दर्शनाने



प्रतीक्षेत होती जरी शांभवी सोबतीला

परी लाजले मद्यपेले तिच्या दर्शनाने



गुन्हा प्रीतिचा मान्य आहे मला सर्वथा पण

प्रमादास प्रवृत्त केले तिच्या दर्शनाने



मिलिंदा, पहा आजही वाचली जात गीता

असे विश्व भारावलेले तिच्या दर्शनाने

Posted by मिलिंद / Milind at 12:43 PM | 0 comments Links to this post    
Labels: Marathi ghazal, गझल, मराठी गझल

समजुनी बसलाय ऐरण माणसाला
देव भेटे होउनी घण माणसाला


रोजची आहे लढाई भाकरीची
रोजची पोटार्थ वणवण माणसाला


जू असे मानेवरी, ओझे शिरावर
वेतनाचे शुष्क वैरण माणसाला


स्वच्छ ठेवा, स्वच्छ ते सांगेल सारे
आपले मन हेच दर्पण माणसाला


ब्रह्मकमळासारखी त्याची प्रतीक्षा
सर्जनाचे मोजके क्षण माणसाला


अस्वलाला नाचवी दरवेश जैसा
दैव बांधे चाळ-पैंजण माणसाला

Posted by मिलिंद / Milind at 12:54 PM | 1 comments Links to this post    
Labels: Marathi ghazal, गझल, मराठी गझल

किती शब्द गिरवून पाहिले, परंतु कोरी पाटी
बोटे झिजली, मीही झिजलो; कशास ? कोणासाठी ?


घडण मनाची एकलकोंडी, हृदयी भावविवशता
एकरूप कवितेशी करते, उपरा लोकांसाठी


अनुभूतीचे असे दंश की सर्पांनी लाजावे
रक्त कमी, धमन्यांतून झाली हलाहलाची दाटी


कटूपणाला पिळवटून ये कटूच रसनिष्पत्ती
कसा गोडवा यावा शब्दांतून पेरण्यासाठी ?


मनातल्या गाळाचा निचरा कवितेमधुनी केला
भागिरथीसाठी कवनाच्या किती उपसली माती


किती समीधा ओळींच्या अर्पून पेटता ठेवू ?
हविर्भाग जगण्याचा देतो लेखनयज्ञासाठी...

Posted by मिलिंद / Milind at 3:47 PM | 1 comments Links to this post    
Labels: कविता

खोलवर सार्‍या मनांच्या गाडली आहे तृषा

मात्र वसने सोवळ्याची नेसली आहे तृषा 



'लोककल्याणार्थ' काया झिजवणारे पाहिले

त्याच गरजा 'सज्जनांच्या', 'त्यातली' आहे तृषा



हो, दिला फेसाळ प्याला, मात्र डोळे चुकविले

हाय, साकीने न माझी जाणली आहे तृषा 



उष्ण श्वासांनी कुणाच्या पेटवावी पुनरपी

थंड नजरेने तुझ्या जी गोठली आहे तृषा ? 



काल मधुशालेत बसलो पंडितासोबत जरा

लागली परमेश्वराची; बाटली आहे तृषा



वैष्णवाला नेत आहे आज मधुशालेत मी

त्यासही सोमेश्वराची लागली आहे तृषा



कुंकवाचा घ्या करंडा अन्‌ भरा मळवट तिचा

साथ ती आजन्म देते, सावली आहे तृषा 



जीवनाच्या दोन घोटांहून नव्हते मागणे

लीलया त्यांच्यातही सामावली आहे तृषा



वारुणी मी जीवनाची आणली होती किती ?

संपली ती, संपलो मी, संपली आहे तृषा



द्याल अग्नी मज जिथे, बांधा तिथे मंदिर तिचे

माझियासंगे सती ही चालली आहे तृषा

Posted by मिलिंद / Milind at 11:55 AM | 1 comments Links to this post    
Labels: गझल, मराठी गझल

एक वाट रेंगाळणारी
दारावरून जाते
घाईत असणाऱ्या माणसांच्या
वर्षानुवर्षे
चावडीपासून चौकापर्यंत


गोष्ट फार जुनी नाही
तेव्हा चावडी फुललेली असायची
एकमेकांच्यात रमणाऱ्या माणसांनी
त्यांच्या सुखदुःखाच्या गप्पांची साक्षीदार


आणि वाट दिवसातून दोनदाच गजबजायची
पोटार्थी प्रवासाने
सकाळची ताजी, कर्तव्यदक्ष पावले
संध्याकाळची श्रांत पण उत्सुक...


वाट जुनी
तिला सोसत नाही
ही चोवीस तासांची वर्दळ
कळत नाहीत
जगाच्या दुसऱ्या टोकाच्या घड्याळावर धावणारी माणसे
तिच्या विश्वाची व्याप्ती
वर्षानुवर्षे
चावडीपासून चौकापर्यंत...


आता चावडी निर्जन, ओस
माणसे व्हर्च्युअल कोशातून 'मित्र विनंती' करणारी.
व्हर्च्युअल जगाच्या व्हर्च्युअल मित्रांच्या
व्हर्च्युअल संख्येची व्हर्च्युअल स्पर्धा बघून
चावडी वाटेला विचारते,
"काय गं, पिंगमध्ये असतो का
खांद्यावरील हाताचा आश्वासक स्पर्श ?"


वाट हसते बोळके दाखवत, म्हणते,
"अगं, असं काय करतेस ?
आपण दोघी जन्माला आलो
तेव्हा असेच प्रश्न पडले होते ना
जंगलांना आणि गुहेंना..."

Posted by मिलिंद / Milind at 12:19 AM | 0 comments Links to this post    
Labels: कविता

कधी हसणे, कधी रडणे जगी चुकले न कोणाला
कटू हे सत्य काही पण जगी पटले न कोणाला

किती उध्वस्त झाले जीवघेण्या क्रूर जगण्याने
लढा हा एकतर्फी अन् शरण चुकले न कोणाला

शिकवली रीत जगण्याची भिकारी पुण्यश्लोकांनी
इथे सद्वर्तनाने लाभले इमले न कोणाला

असे हव्यास कायेला किती कायेस भिडण्याचा
कसे दुःखास भोगावे कधी कळले न कोणाला

गुलाबी घालुनी कोडे निजाया गडकरी गेले
परी पोटातल्या आगीपुढे सुटले न कोणाला

असो बुद्धी, असो मेहनत, असो निष्ठा, असो अब्रू
कितीही काय कामाचे अगर विकले न कोणाला

कुणाला प्रश्न 'कोहम्?' हा कुठे हल्ली इथे पडतो
भुकेला तत्त्वज्ञानाचे धडे पुरले न कोणाला

करत उच्चारवाने घोषणा विक्षिप्त मुक्तीच्या
स्वतःला आजवर जे जे विकू शकले न कोणाला

किती सेवून गेले भृंग गोडी काव्यसुमनांची
तुझ्या शब्दांतले काटे कसे खुपले न कोणाला ?

Posted by मिलिंद / Milind at 9:02 PM | 0 comments Links to this post    
Labels: गझल

मिटवू तृष्णा, नंतर करुया देवा-धर्माच्या गोष्टी
पेले भिडवत करुया पावन तीर्थप्रसादाच्या गोष्टी


नटुनी-सजुनी साद घालते आहे जग, तू पहा जरा
जीवन भोगुन होण्याआधी का परलोकाच्या गोष्टी ?


कालपावेतो छेडित होती नजरेला देऊन नजर
झुकले डोळे कसे अचानक, का संकोचाच्या गोष्टी ?


तिची पापणी झुकली खाली, मला वाटले प्रेम असे
उघड्या डोळ्यांनी करतो मी स्वप्नरंजनाच्या गोष्टी


कधी तरी मनसोक्त पिऊ द्या रसाळ ओठांचे प्याले
का ’भृंगा’ला रोज सांगता मनोनिग्रहाच्या गोष्टी ?




माझ्या ह्या उर्दू गझलेचा स्वैर अनुवाद.

Posted by मिलिंद / Milind at 10:05 PM | 2 comments Links to this post    
Labels: ghazal, Marathi ghazal, अनुवाद, गझल, मराठी गझल

जरा धुंडाळले जेव्हा मनाचे कोपरे काही
किती गुंते निघाले अन्‌ स्मृतिंचे पुंजके काही

दिले होतेस स्पर्शांचे कधी रेशीम तागाने
मनी अद्याप वागवतो जुनेरी लक्तरे काही

तुझ्यावाचून जगण्याची सरावाने सवय झाली
तुझ्याजागी करी माझ्या अता प्याल्यातले काही

स्मृतींचा घेत धांडोळा उतरलो  भूतकाळी मी
दिले छद्मी समुद्राने रिकामे शिंपले काही

किती उच्चार प्रेमाचा, किती आणा, किती शपथा
मनी होते विधात्याच्या इरादे वेगळे काही

जुनी दीपावली स्मरतो, जरी काळोख वाट्याला
जशी उल्केस आठवती जुनी तारांगणे काही

पुसावे शब्द चुकलेले युगुल गीतातले सारे
पुन्हा मुखडा बघावा अन्‌ लिहावे अंतरे काही

Posted by मिलिंद / Milind at 11:52 PM | 1 comments Links to this post    
Labels: Marathi ghazal, गझल, मराठी गझल

उरी भावनांचा महापूर आहे
मिठीचा किनारा परी दूर आहे


तिचे स्पष्ट नाकारणे चालते पण
रुकारात संदिग्धसा सूर आहे


तिची वाट पाहून शिणलेत डोळे
पहा स्वप्नरंजन किती क्रूर आहे


"दिवेलागणीला तुझे नेत्र ओले ?"
नयनदीप विझले तरी धूर आहे...


मना, लाभले काय हळवेपणाने ?
फुका रक्तरंजित उभा ऊर आहे

Posted by मिलिंद / Milind at 9:52 PM | 1 comments Links to this post    
Labels: गझल

बाग समजावून थकली, फूल कोठे ऐकते
ऊन जर भाग्यात आहे, का दवावर भाळते ?


भोगुनी दररोज दुःखे, लागले आहे व्यसन
भंगल्या हृदयास लज्जत वेदनेची भावते


मीलनाचे गूज मी सांगू कसे, लाजेल ती
एव्हढे सांगेन, धुंदी आजही रेंगाळते


पारध्याचे नाव मी ओठी जरी ना आणले
जाणतो पण कोण पडद्याआडुनी डोकावते


प्रेम केल्याने अवस्था काय हृदयाची, पहा
भग्न अवशेषात कोणी प्रेमिका का राहते ?


राहिली, 'भृंगा', कुठे दिनरातची धुंदी जुनी ?
मद्य काव्याचे न पूर्वीसारखे फेसाळते




माझ्या ह्या गजलेचा आंशिक व स्वैर अनुवाद.

Posted by मिलिंद / Milind at 9:15 PM | 0 comments Links to this post    
Labels: अनुवाद, गझल