गुंजारव

जोगवा मी वेदनेचा मागतो आहे
जीव पाषाणावरी मी लावतो आहे

होय, सर्वांशी जरी ती बोलते हसुनी
स्वर्ग सूताने तरीही गाठतो आहे

तीच फुंकर घालते अन्‍ तीच मग पुसते
"रात्रभर वणवा कशाने पेटतो आहे?"

वाहते निष्ठाफुले चरणी दुज्याच्या ती
अन्‍ उरी निर्माल्य मी कवटाळतो आहे

व्यसन दु:खाचे मला आहे असे जडले
भंगण्यासाठीच हृदया सांधतो आहे

काय त्या हृदयास जपणे ती जिथे नाही?
रिक्त गाभारा जणू सांभाळतो आहे

मार्ग जेव्हा वेगळे झालेत दोघांचे
पारिजाताचा सडा का सांडतो आहे?

कोरडे डोळे निरोपाच्या जरी वेळी
चेहऱ्याला मेघ पण आच्छादतो आहे

विखुरलेले स्वप्नमोती वेचुनी काही
आठवांच्या 'भृंग' माळा ओवतो आहे

शारदेच्या मंदिरी ह्या
गातात कैक कोकिळ गीते
वसंताच्या आगमाची
डवरल्या डोहाळतेची
ऋतुच्या सार्थकतेची
सावळ्या पोटुशी मेघांची
पावसाची
श्रावणाच्या हिरवळीची
शरदशीतल चांदण्यांची


रक्तात वाहे ज्यांच्या ग्रीष्मदाह
तहान होऊन, भूक होऊन
अतृप्त, अव्यक्त, आसक्त
त्यांचे बोल मात्र वर्ज्य
त्यांचा भेसूर खर्ज
विटाळेल राऊळाला

इथे हेमंतास परवानगी आहे बोलण्याची
केवळ पानगळीच्या अश्रुपातातून
आणि मुका आहे
गोठलेला शिशिर
थिजलेल्या बर्फाळ गात्रांचा

या गाभ्यात प्रवेश आहे फक्त
सनईच्या मंगल शार्दुल विक्रीडितात गाणाऱ्या
वज्रचुडेमंडित सवाष्ण प्रतिभेस
मज्जाव आहे
सौंदर्यास पाहून सहज उमटणाऱ्या
उनाड, छचोर, उत्स्फूर्त शिट्टीस
(जी कधी कधी अधिक सच्ची असते)

न देहबोली तिला उमजली, न स्पंदनांचा तिला सुगावा
मनातले बोलता न आले, कसा मिटावा तरी दुरावा?

किती किती बोलले नयन हे, रचून झालीत खंडकाव्ये
म्हणे तरी ती, सख्या, मजवरी, कधीतरी शेर तू रचावा

कराल एकाग्र चित्त, सांगा, तपात केव्हा ऋषी-मुनींनो
अरे, तपोभंग अप्सरांनी दुशासनांचा कसा करावा?

अनेक झाल्यात धर्मशाळा, अनेक घरटी, अनेक माड्या
सखी धरेच्या मिठीत स्नेहल, दयाघना, दे अता विसावा

असो मधाची अवीट गोडी, मृदुल फुलांच्या असोत शय्या
'मिलिंद', काट्यात वेढलेल्या सुमात का जीव गुंतवावा?