का असे निरंतर आयुष्याचे होते ?
माझेच नव्हे, हे ज्याचे त्याचे होते !
वेचता विखुरले तुकडे जगतो मरतो
हे असेच का हो स्वप्नबघ्याचे होते ?
लागते वळाया नजर सारखी मागे
तेव्हाच बारसे वार्धक्याचे होते
कुंचला कशाला दिलास तू डोळ्यांना ?
भलतेच रंगले चित्र उद्याचे होते
सोडता सुटेना मोहमार्ग माझ्याने
चोरटे प्रलोभन पण दिव्याचे होते
जर राग, लोभ अन् मोह तिथे स्वर्गीही
मग कशास अवडंबर पुण्याचे होते ?
वेगळा तसा पृथ्वीहुनी फार न स्वर्ग
असलेच फरक तर नेपथ्याचे होते
माझेच नव्हे, हे ज्याचे त्याचे होते !
वेचता विखुरले तुकडे जगतो मरतो
हे असेच का हो स्वप्नबघ्याचे होते ?
लागते वळाया नजर सारखी मागे
तेव्हाच बारसे वार्धक्याचे होते
कुंचला कशाला दिलास तू डोळ्यांना ?
भलतेच रंगले चित्र उद्याचे होते
सोडता सुटेना मोहमार्ग माझ्याने
चोरटे प्रलोभन पण दिव्याचे होते
जर राग, लोभ अन् मोह तिथे स्वर्गीही
मग कशास अवडंबर पुण्याचे होते ?
वेगळा तसा पृथ्वीहुनी फार न स्वर्ग
असलेच फरक तर नेपथ्याचे होते
Labels: कविता
ऋण सर्व जरी मी तुझे चुकवले होते
वेगळेपणाचे सुरूच खटले होते
साक्षीस कुणीही उभे न माझ्यासाठी
तू इमान साऱ्यांचेच फितवले होते
राहिल्यात मागे स्मृतिसाखळ्या कणखर
अनुबंध रेशमी जरी उसवले होते
तू दुरावल्याचे दुःख कराया हलके
बागेत ताटवे अनेक फुलले होते
लीलया खेळलो शब्दांशी जीवनभर
संवाद तुझ्याशी परी न जमले होते
भ्रम, मिलिंद, तुजला खेळलास शब्दांशी
रे खुळ्या, तुझ्याशी शब्द खेळले होते !
Labels: गझल
Subscribe to:
Posts (Atom)
