गुंजारव

मी प्रेम करतो बेड्यांवर, साखळ्यांवर...
ज्यांच्या आधाराशिवाय लटपटू लागतील हातपाय
ज्यांची लांबी आखून देते परिघ
माझ्या स्वच्छंदी विहरण्याला
ज्यांचा आश्वासक थंडपणा समजूत घालतो
माझ्या उकळत्या, उतू जाऊ पाहणाऱ्या रक्ताची
आणि पटवतो त्यास महती
आत्ममग्न विवेकाची, सबबींची
कासवाप्रमाणे कवचाआड अंग चोरण्याची

मी प्रेम करतो बेड्यांवर, साखळ्यांवर...
काही भेट मिळाल्या जन्माने, वारसाहक्काने
काही बहाल केल्या शैक्षणिक हिटलरांनी,
घरच्या हुकूमशहांनी
जगाच्या अनुभवांनी
राहिलेली कसर पूर्ण केली
सनईच्या सुरांनी

मी प्रेम करतो बेड्यांवर, साखळ्यांवर...
ज्या वागवायच्या आहेत शेवटच्या श्वासापर्यंत
पांढरपेशा अभिमानाने
उच्च, उदात्त, लेबलं लावून
न्यायाची, नीतीची, तत्त्वांची, मूल्यांची
एक मात्र खरं -
ह्या बेड्या होत्या म्हणून
नाहीतर आयुष्यात एकदा तरी
साला, मीही राडा केला असता !

कर्णासमोर इंद्र, विष्णू बळीसमोरी
पसरून हात ठरले स्वर्गातले भिकारी

विन्मुख असून वाली का मारलेस त्याला
योद्धा असून रामा ठरलास तू शिकारी

लाक्षागृहात जळली भिल्लीण, पाच पोरं
का जाब पांडवांना कोणीच ना विचारी

अवतार तो खरा जो खलमर्दनाकरीता
वधलेस बालकांना का सांग परशुधारी

पत्नी पणास लावी तो धर्मराज म्हणवे
चवल्या हरून आम्ही ठरतो बरे जुगारी

गोड हास्याच्या सुरीचा घाव आहे
जीवघेणा प्रीतिचा हा डाव आहे

बोलण्याने लाघवी घायाळ केले
सोडला ना काळजाने ठाव आहे

तूच होता घातला ना काल डोळा
आज नेत्रीं लाजरा का भाव आहे

चोरटी तू खुण का केलीस सखये
लोटला भेटीस सारा गाव आहे

धीर केला हात हाती घेतला मी
अंतरी सामावण्याची हाव आहे

जीवनी आहे तुझ्या का स्थान काही
कोणत्या यादीत माझे नाव आहे ?

स्पर्श होता गाल का आरक्त झाले?
हा नकाराचा तुझ्या पाडाव आहे

श्वास माझे अडू लागले, रे, पुन्हा
ये, पुन्हा प्राण माझ्यात फुंकून जा

संधिकाल, पूर्वराग धुंद बैसलीस गात
मोहरून तेवते दिव्यादिव्यात सांजवात

केस मोकळे, शशीसमान चेहरा तशात
चंद्रबिंब लाजुनी लपेल मेघपल्लवात

भेट अल्प जाहली, सले अपूर्णता उरात
मी जगून घेतले युगांस चोरल्या क्षणात

तूच छेडलीस तान, ही तुझीच आर्त साद
सूर हेच खेळतात माझिया नसानसात

मंत्रमुग्ध ऐकतो तुझे अपूर्व यक्षगान
नर्तनास, किन्नरी, तुझ्या नसे तुला जगात

नांदतेस जाणिवांत, भारतेस नेणिवेस
तू मनातला हुरूप, पंचप्राण जीवनात

छत्र-चामरे कशास, गंधयुक्त श्वेतपुष्प
ढाळतो शिरी सदैव अंगणात पारिजात

भंगला तुला बघून, साहवे न रूप त्यास
हाय,टाकला कटाक्ष तू उगाच आरशात

काफिला जुना नको, न मैफिली, न मोहजाल
सप्तस्वर्ग निर्मिलेस, राहुटीत, काननात

मोरपीस का फिरे, कशी शहारली पहाट
घेतलास तू हळूच सोडवून गौर हात

तू परीस देवदत्त, लाभलीस पामरास
या सजीव फत्तरास आणलेस माणसात