गुंजारव

सूर्य राहूशी मिळाला, कृष्णपक्षी चंद्र झाला
दीपही प्रत्येक विझला, ठेवला ज्यावर हवाला

तामसांचे राज्य उलथू पाहतो नाठाळ तारा
कृष्णविवरा घाल वेढा बंडखोरांच्या नभाला

दाटते डोळ्यांत काळी संभ्रमांची मेघमाला
मांदियाळी आसवांची छेद देते काजळाला

गस्त घाली भोवताली भुंकणाऱ्यांची शिबंदी
वास मृगयेचा अशाने येत आहे संगराला

जन्म घेती आजही ती देवकीची सात पोरं
तीच आहे कंससत्ता, तीच आहे बंदिशाला

प्राशिले तू नीळकंठा एकदा केवळ हलाहल
रोजचे मंथन अम्हाला, वासुकीचा रोज प्याला

माणसांनी पेटण्याचे दिवस ते सरले कधीचे
गूल शब्दांचे निरर्थक घासणे आता कशाला

हो चिरंजीवी अशा आशीष का देता फुकाचा ?
काय महती अमृताची जीविताच्या शापिताला ?

रोज सकाळी पहिलं पान
उजळ माथ्यानं मिरवीत असतं
चढता आलेख संस्कृतीचा
आकडे फुगत असतात कर्तृत्वाचे
गाडीच्या डब्यातील सामूहिक पुरुषार्थाचे
रक्षणकर्त्यांच्या अभंग निष्क्रीयतेचे
निर्लज्ज समर्थनांचे, नासलेल्या आयुष्यांचे
दोन दिवसांत धुरळा खाली बसतो
वार्ताहर पुढल्या बाई(ट)कडे निघून जातात
जाहीर होते सरकारी किंमत
गेलेल्या अब्रूची
आणि उभा राहतो चक्रव्यूह
इस्पितळांचा, पोलीस ठाण्यांचा,
आंधळ्या, बहिऱ्या, नपुंसक न्यायालयांचा
ज्यात अडकून अभिमन्यू होतो अश्वत्थामा
कधीही न भरणारी जखम घेऊन
जगण्याचा शाप भोगणारा
...
मी चुकचुकतो एकदोनदा
वाफाळल्या चहाचे घुटके घेताना
आणि उलटतो पान वर्तमानपत्राचं
अन जातो रंगून पेज थ्रीवरील
मोहक अल्पवस्त्रांकितेला निरखण्यात...


ह्या कवितेचं इंग्रजी भाषांतर इथे वाचा.

थोडासा पाऊस आयुष्यात पडून गेला
मेघांचा अंश कुशीत वसुंधरेच्या रुजवून गेला
पृथ्वीच्या मिठीत विसावले
वीजेचे लखलखते अधीर पाते
ढग़ांचा रुद्रतांडव ताल समेवर येऊन गेला
थोडासा पाऊस आयुष्यात पडून गेला

त्या वादळाची आवर्तनं
आज पुन्हा अस्वस्थ करू लागली
वैशाखमाती आषाढाची आस धरू लागली
राखेच्या आकांक्षांना नवा कोंब फुटला
तृषार्त क्षेत्राचा पुन्हा तोल सुटला
पानगळीला वसंताचा साक्षात्कार घडून गेला
थोडासा पाऊस आयुष्यात पडून गेला

गंजलेल्या तारांना सौदामिनी छेडू लागली
पेंगुळल्या होमकुंडाला जाग येऊ लागली
विझलेल्या, थिजलेल्या समिधा भगभगू लागल्या
भिजलेल्या मातीच्या गायनाने आसमंत भरून गेला
थोडासा पाऊस आयुष्यात पडून गेला